باز نشر نوشته های این وبلاگ تنها با ذکر منبع آزاد می باشد.
‏نمایش پست‌ها با برچسب مبارزات آزدای خواهی ایران. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب مبارزات آزدای خواهی ایران. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۲ مرداد ۲۹, سه‌شنبه

فرق شاهزاده با سیاست‌مدار!



روی سخن‌ام با آقای رضا پهلوی‌ست، نه به عنوان یک شاهزاده - چرا که هرگز  نظام پادشاهی  را مناسب برای ایران ندانسته و آقای پهلوی را نیز در ذهنِ خود پادشاه آینده‌ی ایران تصور نکرده‌ام- بل‌که به عنوان یک ایرانیِ وطن دوست که با سابقه ای مشخص در راه آزادی ایران گام گذارده است.

به عنوان یک منتقد آقای رضا پهلوی هم‌عرض با اقدامات مثبت و موثر ایشان، با بسیاری از کنش‌ها و موضع‌گیری‌های سیاسی شما موافق نبوده و شما را مانند هر کسِ دیگری به‌دور از اشتباه و خطا نمی بینم هرچند این نوشته قصدِ بر شمردن اختلاف دیدگاه‌های ما  را ندارد اما به فراخور به نمونه‌هایی اشاره خواهد شد!

آقای پهلوی شما فرزند شاه هستید و لقب «شاهزاده‌گی» تحمیلی تاریخی بر شماست. اما باید بدانید در این راهی که در پیش گرفته اید لباس رزم بیشتر به‌کارتان می‌آید تا جامه‌ی فاخر شاهزاده‌گی!
باید بدانید که پیمودنِ کوره راهِ آزادیِ وطن در این شب مه گرفته به پاهایی قوی و چشمانی تیز نیازمند است!
باید بدانید که شاه و شاهزاده یک دشمن دارد و سیاست‌مدار آزادی‌خواه هزاران دشمنِ نقاب‌دار!
باید بدانید اگر شاه  یا هر حاکمی مجبور است از دریای پرتلاطم ممکلت با کشتیِ پُر صلابتِ حکومتی عبور کند، ولی سیاست‌مدار مجبور است بر این دریا با تخته پاره‌ای مانور داده و حتا جهت امواج را تغییر دهد.

آقای پهلوی گفته‌اند سیاست بی پدر و مادر است و آن‌را به میدانی بی قانون تشبیه کرد‌ه‌اند که تشخیص دوست و دشمن در آن به سادگی میسر نیست اما از آن طرف میدان آزادی خواهی و وطن دوستی پُر مهر است و روشن!

 بسیاری برآنند که آزادی‌خواهان واقعی را از مبارزه دل‌سرد کرده و بذر نومیدی را در هر گوشه و کنار این مرز و بوم پراکنده سازند، تا به تقدیر ناگزیر باور کنیم و به یوغ برده‌گی گردن نهیم. شما نیز از این قاعده مستثنی نیستید. شما نیز هدف تیر دشمنان هستید. لباس شاهزاده‌گی هیچ‌گاه رویین تنی به همراه نداشته است.

 منتقد شما هستم اما منتقدی بی عناد و تهی از دشمنی! آنگاه که بی محابا دست دوستی به سوی همه  دراز می‌کردید و در گوشه و کنار به امید شنیدن صدای موافقی گام بر می‌داشتید، می دانستم که هر دستی برای دوستی دراز نشده و هر گوشه ای در کوی سیاست‌زده‌گان کمین‌گاه دشمنی می‌تواند باشد.

سرنوشتِ گام‌های پرشتاب خستگی زود هنگام است و سرنوشت اعتماد بی مرز، دل‌شکسته‌گی ست!
 آقای رضا پهلوی! دشمن ستمکار، مملکت را به نابودیِ مطلق می کشاند و چنان این جنایت خود را آذین بسته که مردم در بهت فرو مانده و غباری سرد و رخوت ناک سراسرِ فضای ایران را برگرفته است.
رخوتی که همه‌ی ارکان زندگی مان را گرفته، بی تکلیفی و بی کنشی، چونان خوابی سُکرآور می رود تا همه‌ی ما را در رباید.
این زمان ایران به همه‌ی کسانی که می‌دانند و می‌توانند نیازمند است. بر همه‌ی وطن‌دوستان است که رخوت از خود دور ساخته و به پا خیزند.
دشمنان میدان را خالی می‌خواهند تا با قهرمانان پوشالی آن‌را بیارایند.
دشمنان همه‌ی ما را خسته می‌خواهند تا جشن پیروزی شان را با شکوه برگزار کنند!
کسی شما را قهرمان نمی‌خواهد و شما نیز این پندار از خود دور سازید.
برای ناملایمات و سختی‌های  مبارزه می بایست آماده بود. شکست بی معناست چرا که ایران آزادی خود را فریاد می زند.
آقای رضا پهلوی! شما نوه‌ی رضا شاه نیستید، شما نوه‌ی ستارخان ، داور، مستوفی الممالک، مصدق، رییس‌علی دلواری و هزاران آزاد مرد ایران دوست هستید. شما نه همراه کودتا چیان بوده‌اید و نه در صف شورشیان، زندانیان گم‌نام و فرزندان زیر شکنجه وطن به صدای شما نیازمندند . خود را در هم‌رزمیِ ستار و ندا تعریف کنید.
آقای رضا پهلوی شما فرزند کوروش نیستید، شما فرزند ایران‌ هستید! 

۱۳۹۰ بهمن ۳, دوشنبه

آقا ما هم بازی!



عجب شلوغ بازاری شده! معلوم نیست کی با کیه و کی با کی نیست!
تا حالا فکر میکردم هرچی رو ندونم لااقل اینو خوب میدونم که به چه کسانی میگن «مردم» و دشمنِ مردم هم تعریف شده است، از اون مهمتراینکه تکلیفمون با دشمنان مردم مشخصه و همه یه جورایی توافق دارند که هر جا دشمن مردم رو دیدند بزنند تو دهنش و از هیچ وسیله ای برای تضعیف و خوار و خفیف کردنش دریغ نکنند.
رفتم تو اینترنت تا ببینم اوضاع در چه حالیه، و از اون 95 درصد خبری که توی مملکت سانسور میشه، خبردار بشم که دیدم ای دل غافل مثل اینکه مثل اصحاب کهف اززمین و زمان کلی جا موندم.
هاج و واج خبرها  و مطالب رو نگاه می کردم که چشمم خورد به یه مطلب در مورد خامنه ای. لاگ این شدم و نظرم رو نوشتم ولی طبق عادت معمول به جای «خامنه‌ای» از مخفف مردم پسندِ«خ.ر.» استفاده کردم، یهو چند نفر داد و بیداد راه انداختند که: اوهوی آقاهه! عفت کلامت کجا رفته؟! و نصیحت‌هایی از این دست:  درسته ما با جناب آیت الله خامنه ای اختلاف سلیقه داریم ولی دلیل نمی شه که توهین کنیم! کمی ناراحت شدم ولی از شما چه پنهان ته دلم خوشحال بودم از اینکه می دیدم چقدر تواین مدت- که من به احتمال زیاد خواب بودم- متمدن تر شدیم!
زیر یه مطلب دیگه دیدم یه عده یک نفر رو بستن به فحش و فحش کاری. حرفای اون بخت برگشته رو خوندم، دیدم یه پیشنهاد داده  در مورد اینکه " چطور میشه حال خ.ر(ببخشید خامنه ای) روگرفت!" چند کلمه در تاییدش نوشتم که  یه پس گردنی محکم خورد پشت مونیتورم! با اعتراض پرسیدم مگه چی گفتم که می زنی؟! به همراه چند فحش آبدار که فقط بازجوهای اوین بلدند گفت:" مرد ناحسابی مگه نمی بینی که طرف داره پیشنهاد سرنگونی میده؟ مرتیکه اصلن نمی دونه ما داریم رهبری رو با انتقادات خودمون نرم می کنیم تا انشاءالله جلوی تندروی‌ها رو بگیره و مملکت آروم بشه، اومده یه کاره زحمات هف هشت ساله ی ما رو ریخته به هم!
دیدم اگه بخوام اینجوری پیش برم تا چند ساعت دیگه آش و لاش و با یک کامیون فحش باید لاگ آف کنم، بهتر دیدم که از دوستی همه فن حریف و سیاست مداری اینترنت باز، مشورت بگیرم که از قدیم گفته اند: بی پیر به میخانه نرو / گرچه هم هیکل فیروز آبادی هستی.
دوست عزیز هم پس از دریافت پیام و چند «لوووووول» پی در پی به گیجی بنده، توضیحی داد به این مظمون:
"بابا بی خیال، چرا اینقدر سخت می گیری! دوران اون نوع مبارزه و لشکرکشی و دسته بندی تموم شد. حالا زمونه ی مبارزات داینامیک شده. مثل اینکه تو عمرت گیم های کامپیوتری روندیدی؟! الان در هر دقیقه جای دوست و دشمن به طور اتوماتیک عوض می شه و باید تیز باشی تا اون وسط قیچی نشی. یه راهنمایی کلی بهت می کنم خودت باید آلوده بشی تا یاد بگیری.
در نظر بگیر غول مرحله آخر خامنه ای باشه، باید با یکی از گروه های دیگه همراه بشی وگرنه مستقل بمونی  خوراک زامبی ها میشی. جالبی بازیش به اینه که در ظاهر قاطی پاتی به نظر میاد ولی زرنگ باشی خط وربط های عجیب غریبی رو اون لابه‌لا پیدا می کنی. مثلن گروه‌هایی هستند که می‌خوان برن مرحله آخر ولی با غول مرحله کاری ندارند فقط می خوان باهاش شریک بشن. حالا یه عده دیگه با اینا رفیق شدند که جلوی رفتن دیگران رو بگیرن خودشون هم می‌دونند نمی تونند برن مرحله بعد به همین دلیل ترجیح می دن نزارن دیگران هم برن به مراحل بالاتر تا ضعف خودشون نمایان نشه. یک موضوع خنده دار دیگه هم هست و اون اینه که طراحان این بازی، خودشون هم دارند بازی میکنند. به این شکل که منتظرند تا کسی خواست از سوراخ های سیستم استفاده کنه و یک مرحله بره بالا، بهش حمله می کنند تا اون سوتی و ایرادی که توی طراحی هست مشخص نشه!
خلاصه باید حواست رو حسابی جمع کنی . به فکر مبارزه با خامنه ای و غول مرحله آخر و این حرفا هم نباش. صورتت رو برگردونی طرفِ خامنه ای یکی از پشت زده ناکارِ ت کرده. چپ، راست، وسط ،بالا و پایین هم نداره جاها مرتب در حال عوض شدنه. به هرحال سرگرمیِ باحالیه هرچی باشه از تو خونه بیکارنشستن بهتره!"

بعد از خوندن پیام رفیق شفیق ام هیجان زده شدم. مونیتور رو تمیز کردم، یه فنجون چای دیشلمه و پریدم اون وسط : آقا ما هم بازی!