باز نشر نوشته های این وبلاگ تنها با ذکر منبع آزاد می باشد.
‏نمایش پست‌ها با برچسب بازی سیاسی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب بازی سیاسی. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۲ فروردین ۱۰, شنبه

درس تاریخ برای مهدی خزعلی ؛ دره‌ی بزرگ بی اعتمادی بین ظالمان و مردم را با جسد قهرمانان پوشالی نمی توان پر کرد.


هر از گاهی شاهد آن هستیم که خبرهایی از آقای مهدی خزعلی در فضای مجازی به طرز گسترده ای منتشر می گردد و نام ایشان به تیتر اول رسانه ها تبدیل می شود. خبرهایی مانند:
-خزعلی دستگیر شد.
-خزعلی در هنگام دستگیری مورد ضرب و جرح قرار گرفت و به شدت مجروح شد.
-خزعلی به اعتصاب غذا دست زد.
-جان خزعلی در خطر است.
-وخامت حال خزعلی در پی  nروز اعتصاب غذا
و بسیاری خبرهای مشابه که در طول دو- سه سال گذشته موجب نگرانی، نسبت به وضعیت ایشان و موضع‌گیری افراد و گروه ها در دفاع و یا بعضاٌ بر علیه ایشان گردیده است.
 اما پرسش‌هایی ست که تا کنون چه از سوی آقای خزعلی و یا هواداران ایشان به روشنی پاسخ داده نشده اند، پرسش‌هایی مانند:  
آقای مهدی خزعلی به دنبال چیست؟! و یا خواسته ی ایشان چیست؟
ایشان ادعا دارند که مبارزه‌ی سیاسی می‌کنند ولی این مبارزه باید خواسته و هدف روشنی داشته باشد. نه تنها ایشان بلکه تمامی کسانی که دست به اعتصاب غذا می‌زنند باید خواسته‌ی مشخصی را مطرح کنند که تا برآورده شدن آن  و دستیابی به آن هدف به اعتصاب خود ادامه دهند. آیا ایشان در موارد قبل به هدف و خواسته های خود دست یافتند که اعتصاب خود را پایان دادند؟!
تعدد اعتصاب هایی که هر کدام ماه ها به طول کشیده اند و پایان و شروع مجدد، این انتظار اولیه را به وجود می‌آورد که ایشان توضیح دهند چرا به این روند تکراری ادامه می دهند؟

عده ای از دوستان بر این باورند که آقای خزعلی با چشم پوشی از امکانات آقازاده گی و نسبت خانواده گی در راه مردم پای گذارده و به همین دلیل شایسته ی حمایت می باشند. اما  این دوستان هیچ گاه اشاره نمی کنند آقای خزعلی کدام هدف را دنبال می کند که همسو با اهداف ملت و در راه ملت است.
عده ای می گویند که فارغ از اختلاف سلیقه و عقیده، می بایست در راستای دفاع از حقوق بشر و آزادی عقیده از آقای خزعلی نیز به عنوان یک زندانی سیاسی دفاع و حمایت کرد.
پرسش این است که آیا فعالیت‌های آقای خزعلی در راه آزادی ایران است؟! آیا ایشان در جهت نابودی ظلم و جنایات رژیم اسلامی مبارزه می کنند یا هدف ایشان ریشه در مخالفت شان با دولت کنونی و دار و دسته ی احمدی نژاد دارد و نهایتِ آرزوی سیاسی‌شان اصلاح بعضی از رفتارهای ولی فقیه و یا محدود کردن بعضی از اختیارات ایشان است.
با کدام معیار می توان آقای خزعلی را به عنوان یک مخالف و یا زندانی سیاسی تعریف نمود؟
کجا و چه زمانی ایشان به خواسته های واقعی مردم اشاره کرده اند و خواهان سرنگونی و برخورد با بنیان گذاران و دست اندرکاران جانی این رژیم ددمنش، منجمله فسیل‌های شورای نگهبان و مجلس خبرگان و امثال پدر خود –حضرت آیت الله خزعلی- شده اند.
چه هنگام آقای خزعلی به روشنی و شفافیت ازحقوق اقلیت‌های دینی همچون بهایی‌های در بند،  دفاع و جنایات رژیم درسال های پیش از دولت کنونی را محکوم کرده اند..
چرا ایشان به قتل‌ها و جنایات زمان دولت‌های سازندگی و اصلاح طلب اشاره نمی‌کنند؟

اگرسابقه‌ی مخالفت ایشان و مبارزات سیاسی‌شان  به بعد از شروع دولت احمدی نژاد بر می‌گردد، دیگر نمی توان ایشان را در زمره‌ی مبارزان سیاسی و مدافعان آزادی بر شمرد بل‌که مکان ایشان به مخالف و اپوزیسیون دولتی تنزل یافته و طبعاً به همان میزان دارای اعتبار و شاٌن خواهند بود. و البته به همان نسبت هم درخور توجه و انعکاس! مانند دستگیری‌های گاه و بی‌گاهِ عناصر دولتی و غیر دولتی و مهره های حکومتی در برخوردها و بده بستان‌های سیاسی بین  گروهی  و جنگ قدرت.

به هر روی هر بار با فعالیت گسترده و مانورهای تبلیغاتی برای نمایاندن وخامت اوضاع آقای خزعلی، شاهد انتشار مطالب انتقادی از ایشان نیز هستیم. باید منتظر بود و دید که هدف از این بازی‌های سیاسی چیست! بازیِ تکراری و لوث شده ای که علی‌رغم تکرار، نباید به سادگی از کنار آن گذشت وآن را از واکنش‌های مناسب بی نصیب گذاشت.
لازم به ذکر است هیچ انسان آزاده ای از کشته شدن دیگران خوش‌حال نمی‌شود ولی در عین حال هیچ عاقلی برای کشته شدن عنصری از قبیله‌ی جنایت کاران -در درگیری و جنگ قدرت بین گروهی، مانند قتل سعید امامی، - عزای عمومی اعلام نمی کند و زانوی غم به بغل نمی گیرد.
درس بزرگ تاریخ به تمامی جنایت کاران اینست، دره‌ی بزرگ بی اعتمادی بین ظالمان و مردم را با جسد قهرمانان پوشالی نمی توان پر کرد.

۱۳۹۱ دی ۲۹, جمعه

آیا رضا پهلوی به ابزار چانه‌زنی غرب با رژیم اسلامی تبدیل خواهد شد؟!


در روزهای گذشته شاهد آن بودیم که نمایندگان، مقامات و سیاست‌مدارانی از فرانسه، پارلمان‌ اروپا و مجالس انگلستان پذیرای آقای پهلوی بودند.
در همین راستا، رسانه‌های فارسی زبان غرب، در اقدامی هماهنگ و بی سابقه اقدام به انعکاس فعالیت‌های سیاسی آقای رضا پهلوی نموده و طی مصاحبه‌هایی سعی در آگاهی‌رسانی و اننتشار نقطه نظرات و عقاید ایشان در مورد مسائل ایران داشته‌اند.
این موضوع را می‌توان به فال نیک گرفت و خوشبین بود که بالاخره آمریکا و اروپا به  فکر افتاده‌اند که مسایل مربوط به ابران را از کانالی به غیر از مسیرهای رسمی و همیشه‌گی پی‌گیری کنند، ولی در عین حال می‌بایست قدری با احتیاط به روند این اتفاق نگریست.
کمتر کسی در حمایت پشت پرده‌ی غرب از جمهوری اسلامی شک دارد و این‌که اقدامات سه دهه‌ی گذشته این رژیم- در ایجاد جوِ تنش در منطقه و جهان- به طور ضمنی، تامین کننده‌ی منافعِ استعمارگرانه‌ی غرب بوده است. اما هنگامی که رژیم پای خویش را از حدود تعیین شده فراتر گذارده و قصد دارد نقشی مستقل در روابط منطقه‌ای ایفا کند و با دست یابی به سلاحِ‌ هسته‌ای، خود را به عنوان تنها حکومت اسلامی به جامعه‌ی جهانی تحمیل کند، همان حامیان غربی ناگزیر به استفاده از ابزارهای محدود کننده و فشار می‌گردند.
شکست‌های پی درپی مذاکرات هسته‌ای دو طرف و تسلیم نشدن رژیم در برابر تحریم‌های اقتصادی گسترده، باعث شده است که غرب به فکر تغییر تاکتیک و یافتن راه حل‌های دیگر برآید.
یکی از راه حل‌ها می‌تواند ایجاد و طراحی یک یا چند آلترناتیو برای حکومت کنونی و یا حمایت از مخالفانی که به طور بالقوه توانایی این جایگزینی را دارند، باشد. این‌گونه جایگزین‌ها می‌تواند قدرت چانه‌زنیِ غرب را در مذاکراتش با ملایان افزایش داده و آنها را به میز مذاکرات برگرداند.
با نگاهی به فعالیت‌های سیاسی آقای پهلوی درمی‌یابیم که ایشان همواره در صحنه‌ی سیاسی و در نقش مخالف رژیم اسلامی حضور داشته‌اند و بعد از حوادثِ انتخابات 88 بر حجم این فعالیت‌ها افزوده‌اند و در یک ‌سال گذشته با طرح شکایت از خامنه‌ای و تلاش برای گردآوردن نیروهای مخالف رژیم حول محور انتخابات آزاد و این اواخر طرح شورای ملی، نوع فعالیت خود را منسجم‌‌تر کرده‌اند ولی هیچ‌گاه این اقدامات به شکل گسترده مورد توجه غرب قرار نگرفته و توسط رسانه‌های آن‌ها منعکس نشده‌ است . از همین‌روی می‌بایست به این تغییر رویه‌ی ناگهانی با دیده‌ی تردید نگریست.
هر چند زمان ثابت خواهد کرد که غرب چه میزان در این طرح خود موفق خواهد بود!
 طرف دیگر این بازی سیاسی آقای پهلوی قرار گرفته‌اند و حامیان ایشان. حامیان و هوادارانی که بیش از گذشته به  سازمان‌دهی خود پرداخته‌اند و همین امر باعث آشنایی بیشتر نسل جوان داخل ایران با عقاید و باورهای سیاسی ایشان گشته است. 
آیا آقای پهلوی خواهند توانست با پشت‌گرمی این هواداران و کاریزمای خانوادگی خود از این فرصت استفاده نمایند و آیا در تیم و اطراف ایشان درایت و تجربه‌ی  لازم برای شرکت موثر در این‌چنین بازی‌های بین‌المللی وجود دارد؟!
 به هر روی باید منتظر بود و دید اما آنچه موجب تاسف خواهد بود شکستِ آقای پهلوی در این بازی‌ست که بی شک موجب تاخیر در پروسه‌ی مبارزات آزادی‌خواهی ایران و تحکیم موقعیت حکومت گورزاد ملایان خواهد شد.



۱۳۹۰ بهمن ۳, دوشنبه

آقا ما هم بازی!



عجب شلوغ بازاری شده! معلوم نیست کی با کیه و کی با کی نیست!
تا حالا فکر میکردم هرچی رو ندونم لااقل اینو خوب میدونم که به چه کسانی میگن «مردم» و دشمنِ مردم هم تعریف شده است، از اون مهمتراینکه تکلیفمون با دشمنان مردم مشخصه و همه یه جورایی توافق دارند که هر جا دشمن مردم رو دیدند بزنند تو دهنش و از هیچ وسیله ای برای تضعیف و خوار و خفیف کردنش دریغ نکنند.
رفتم تو اینترنت تا ببینم اوضاع در چه حالیه، و از اون 95 درصد خبری که توی مملکت سانسور میشه، خبردار بشم که دیدم ای دل غافل مثل اینکه مثل اصحاب کهف اززمین و زمان کلی جا موندم.
هاج و واج خبرها  و مطالب رو نگاه می کردم که چشمم خورد به یه مطلب در مورد خامنه ای. لاگ این شدم و نظرم رو نوشتم ولی طبق عادت معمول به جای «خامنه‌ای» از مخفف مردم پسندِ«خ.ر.» استفاده کردم، یهو چند نفر داد و بیداد راه انداختند که: اوهوی آقاهه! عفت کلامت کجا رفته؟! و نصیحت‌هایی از این دست:  درسته ما با جناب آیت الله خامنه ای اختلاف سلیقه داریم ولی دلیل نمی شه که توهین کنیم! کمی ناراحت شدم ولی از شما چه پنهان ته دلم خوشحال بودم از اینکه می دیدم چقدر تواین مدت- که من به احتمال زیاد خواب بودم- متمدن تر شدیم!
زیر یه مطلب دیگه دیدم یه عده یک نفر رو بستن به فحش و فحش کاری. حرفای اون بخت برگشته رو خوندم، دیدم یه پیشنهاد داده  در مورد اینکه " چطور میشه حال خ.ر(ببخشید خامنه ای) روگرفت!" چند کلمه در تاییدش نوشتم که  یه پس گردنی محکم خورد پشت مونیتورم! با اعتراض پرسیدم مگه چی گفتم که می زنی؟! به همراه چند فحش آبدار که فقط بازجوهای اوین بلدند گفت:" مرد ناحسابی مگه نمی بینی که طرف داره پیشنهاد سرنگونی میده؟ مرتیکه اصلن نمی دونه ما داریم رهبری رو با انتقادات خودمون نرم می کنیم تا انشاءالله جلوی تندروی‌ها رو بگیره و مملکت آروم بشه، اومده یه کاره زحمات هف هشت ساله ی ما رو ریخته به هم!
دیدم اگه بخوام اینجوری پیش برم تا چند ساعت دیگه آش و لاش و با یک کامیون فحش باید لاگ آف کنم، بهتر دیدم که از دوستی همه فن حریف و سیاست مداری اینترنت باز، مشورت بگیرم که از قدیم گفته اند: بی پیر به میخانه نرو / گرچه هم هیکل فیروز آبادی هستی.
دوست عزیز هم پس از دریافت پیام و چند «لوووووول» پی در پی به گیجی بنده، توضیحی داد به این مظمون:
"بابا بی خیال، چرا اینقدر سخت می گیری! دوران اون نوع مبارزه و لشکرکشی و دسته بندی تموم شد. حالا زمونه ی مبارزات داینامیک شده. مثل اینکه تو عمرت گیم های کامپیوتری روندیدی؟! الان در هر دقیقه جای دوست و دشمن به طور اتوماتیک عوض می شه و باید تیز باشی تا اون وسط قیچی نشی. یه راهنمایی کلی بهت می کنم خودت باید آلوده بشی تا یاد بگیری.
در نظر بگیر غول مرحله آخر خامنه ای باشه، باید با یکی از گروه های دیگه همراه بشی وگرنه مستقل بمونی  خوراک زامبی ها میشی. جالبی بازیش به اینه که در ظاهر قاطی پاتی به نظر میاد ولی زرنگ باشی خط وربط های عجیب غریبی رو اون لابه‌لا پیدا می کنی. مثلن گروه‌هایی هستند که می‌خوان برن مرحله آخر ولی با غول مرحله کاری ندارند فقط می خوان باهاش شریک بشن. حالا یه عده دیگه با اینا رفیق شدند که جلوی رفتن دیگران رو بگیرن خودشون هم می‌دونند نمی تونند برن مرحله بعد به همین دلیل ترجیح می دن نزارن دیگران هم برن به مراحل بالاتر تا ضعف خودشون نمایان نشه. یک موضوع خنده دار دیگه هم هست و اون اینه که طراحان این بازی، خودشون هم دارند بازی میکنند. به این شکل که منتظرند تا کسی خواست از سوراخ های سیستم استفاده کنه و یک مرحله بره بالا، بهش حمله می کنند تا اون سوتی و ایرادی که توی طراحی هست مشخص نشه!
خلاصه باید حواست رو حسابی جمع کنی . به فکر مبارزه با خامنه ای و غول مرحله آخر و این حرفا هم نباش. صورتت رو برگردونی طرفِ خامنه ای یکی از پشت زده ناکارِ ت کرده. چپ، راست، وسط ،بالا و پایین هم نداره جاها مرتب در حال عوض شدنه. به هرحال سرگرمیِ باحالیه هرچی باشه از تو خونه بیکارنشستن بهتره!"

بعد از خوندن پیام رفیق شفیق ام هیجان زده شدم. مونیتور رو تمیز کردم، یه فنجون چای دیشلمه و پریدم اون وسط : آقا ما هم بازی!