باز نشر نوشته های این وبلاگ تنها با ذکر منبع آزاد می باشد.
‏نمایش پست‌ها با برچسب تجزیه طلب. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب تجزیه طلب. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۲ تیر ۳۰, یکشنبه

آیاخانم‌ها و آقایانی که ادعای ایران دوستی دارند به بی بی سی اعتراض خواهند کرد؟!


خانم شیرین عبادی مگر شما همه جا به عنوان یک ایرانیِ دارنده ی جایزه نوبل حاضر نمی شوید؟
آقای رضا پهلوی شما که داعیه‌ی ایران دوستی داشته و دارید!
آقای بنی صدر شما که به گمان خود مانند مصدق ایران دوست هستید!
آقای نوریزاده شما که معرف حضور رسانه ها هستید!
نمی خواهم و نمی توانم تک تک شماها را نام ببرم. با همه‌ی شما هستم؛ چپ، راست؛ بی خدا؛ اصلاح طلب، برانداز! اگر واقعن ایران دوستی‌تان فقط شعار نیست و دل در گرو یک‌پارچه گیِ وطن دارید، در مقابل عمل‌کرد بخش فارسی «بی بی سی» اعتراض کنید. شاید یک بار هم که شده این اتحاد باعث گردد که استعمار پیر بداند که ما هم می‌دانیم. بداند که براحتی قرن‌های گذشته نمی تواند دسایس و نقشه‌های استعماری خود را از طریق دستگاه تبلیغی خود به ماها دیکته کند.
باید نشان دهیم که خط قرمز ما کجاست.
باید بدانند که امثال مصدق هنوز در بین ایرانیان هستند و برای حفظ شرافت ایرانی در هر مکان و زمان حاضر به فریاد زدن هستند.
این آزمایش خوبی‌ست برای راستی ‌آزمایی فعالان سیاسی!
آزمایشی که به درستی وطن دوست، وطن فروش و سیاست بازان بی قید را از هم جدا خواهد ساخت!

۱۳۹۱ اسفند ۲۲, سه‌شنبه

رفقا این بوی کباب نیست، ولی فقیه است که در آتش خلق می‌سوزد.



دیرزمانی‌ست که تشت رسوایی نگاه اپورتونیستی‌ رفقای چپ به مسئله‌ی " حق تعیین سرنوشت اقوام ایرانی" از پشت بام سیاسی ایران افتاده است. دیگر کمتر کسی‌ست که به  این ادعاهای هومانیستی وقعی گذارده و یا به این‌گونه شعارها اهمیت دهد.
این نگاه ِ فرصت طلبانه تنها مختص به نیروهای چپ ایران نیست و به همه‌ی اردوگاه جهانی چپ تعمیم می‌یابد که ریشه‌ در پارادوکس نهفته درمکتب مارکسیسم دارد. پارادوکسی که درجایی طبقه‌ی کارگر را متحد می‌خواهد و هر فریاد ملی‌گرایی را با سرکوب استالینی پاسخ می‌دهد و در جای دیگر برای مبارزه با بورژوازی اقلیت‌های قومی رابر علیه حکومت‌های مرکزی می‌شوراند.
مارکس و انگلس از نسل کشی و نابودی اقلیت های نژادی اروپا به عنوان پیش روی انقلابی و تاریخی دفاع می‌کنند(Neue Rheinische Zeitung No. 194) و استالین برای خفه کردن ملل تحت سلطه روسیه تعریفی جدید از "ملت " ارایه می‌دهد.( Stalin Marxism and the National Question 

در سال 1306 درکنگره دوم حزب کمونیست ایران، بندی در مرام‌نامه حزب بدین مضمون آورده شد:
” حزب برای آزادی کامل و استقلال داخلی مللی که جزء مملکت ایران زندگی می کنند حتی تا مجزا شدن ایشان از مرکز(در صورت متمایل بودن اکثر زحمتکشان آن ملل بر این امر) مبارزه می کند.”
((نظری به جنبش کارگری و کمونیستی در ایران. انتشارات حزب توده))

از آن زمان به بعد کلمه‌ی "خلق" به ادبیات سیاسی چپ ایران وارد شد و بنا بر استراتژی دیکته شده توسط برادر بزرگ شمالی و برای جلوگیری از استقرار حکومت مرکزی در ایران  تبلیغ و مانور بر روی مفاهیم و واژگانی مانند « ملل ایران» ، «کشور کثیرالمله»، «حقوق ملی» ، «خلق های تحت ستم» و از این دست مُد و ذکر دائمی روشنفکران چپ گردید.
طنز تلخی که رفقای چپ در پاسخ آن درمانده‌اند این‌ست که در آن‌زمان که تشویق اقوام ایرانی برای "تعیین سرنوشت" به عنوان مبارزه ای بر علیه ارتجاع تبلیغ می‌شد، هم‌زمان استالین مبارزات ناسیونالیستی در شوروی را به عنوان حرکت‌های ارتجاعی سرکوب می‌کرد.
تاریخ نشان داده که کمونیست‌ها هرگاه حکومت را به چنگ آورده‌اند از سرکوب اقلیت‌های قومی دریغ نداشته‌اند. نمونه‌های آن‌را هنوز در کشور چین مشاهده می‌کنیم، نمونه‌هایی که رفقا هرگز نمی‌خواهند ببینند.
این نگاه و استراتژی تا بعد از انقلاب 57 ادامه داشت ولی بعد از آن تاریخ و تاکنون به دلیل همان تناقض بنیادی  –که به آن اشاره شد- موضع‌گیری‌های چندگانه‌ای را از سوی گروه‌های چپ شاهد بوده‌ایم.

گاهی  برای همراهی با خمینی جلاد مبارزات خلق‌های ایران را عملی ضد انقلابی می‌دانند:
" کسی که در این شرایط برای مسئله خودمختاری اولویت و مطلقیت قائل شود و با تمام قوا، به این بهانه، رهبری انقلاب را تضعیف کند و تحت عنوان های ظاهرالصلاح، عملا به شووینیست های آریامهری و اربابانش کمک برساند (می گوییم عملا، یعنی صرفنظر از نیات )، چنین کسی دچار انحراف ملت گرایانه و تنگ نظرانه جدی است.
حوادث در یک سلسله واحدهای قومی در ایران، که به برخوردهای خونین گنبد قابوس، سنندج، نقده، مریوان، خرمشهر منجر شده، حاکی از آن است که همراه با ضد انقلاب، عناصر بی مسئولیتی، در زیر پرچم دلپذیر «دفاع از حق سرنوشت خلق های ایران» و «حق خودمختاری این خلق ها»، در واقع آب به آسیاب ضد انقلاب می ریزند. به قول عرب «کلمة حق یراد به الباطل»، سخن درستی که در هدف نادرست است." ((نشریه مردم ـ دوره هفتم، سال اول، شماره 42سال 58))

و آن هنگام که از نمد انقلاب به کلاهی نرسیدند دیگر بار به تاکتیک شکست خورده‌ی "دفاع از حقوق خلق های ایران" رجوع کردند.
این‌روزها با ضعف بیش از پیش رژیم ددمنش اسلامی و نشانه‌های قیام مردمی شاهد آنیم که تعدادی از رفقا برای خودزایی و ظهور دوباره، خود را تا سطح پیاده نظام عناصر تجزیه طلب تنزل داده و پای در رکاب عروسک‌های سرمایه‌داری جهانی گذارده‌اند. خواسته یا ناخواسته، آگاهانه و یا از سر ناآگاهی جایگاه تاریخی خود را در پایین‌ترین سطح سیاسی در تاریخ مبارزات جنبش چپ معرفی می‌کنند.
بی عملی و خلاء تئوریک و از سوی دیگر لزوم بازسازی و یارگیری، از بازمنده‌گان این طیف ملغمه ای ساخته است که هر از گاهی شاهد موضع گیری‌های پوپولیستی و بعضاَ افراطی از سوی آنان هستیم. زمانی بر ریسمان پوسیده ی اصلاح طلبان آویزان می‌شوند و زمان دیگر زیر پرچم تجزیه طلبان سینه می‌زنند. گاهی نقاب فمینیستی به چهره می‌زنند و هنگامی دیگر به بازیگر بازی‌های اطلاعاتی رژیم تبدیل می گردند.
جنبش چپی که قرار بود پیشرو و پیشگام مبارزات سیاسی باشد در نبود تئوریسین و استراتژیست‌های واقع‌گرا و فاصله از متدولوژی پراتیک مارکس، به حاشیه نشینی در مبارزات سیاسی عادت نموده و به جای فریاد انقلابی، هوچی‌گری را پیش کشیده‌اند. بی‌گمان باید به  گروهی ازجوانان این طیف دل بست و امید داشت که با ارائه  تفکر و روش‌های نوین موجب پوست اندازی آن شوند و با تابو شکنی –که لازمه ی این تفکر است- عناصر فسیل شده در اکتبر 1917 را به حاشیه رانده و با احیای جنبش چپ واقعی نقش انقلابی خود را در مبارزات سیاسی ایران ایفا کنند.  
رفقای ما به جای بازنگری عملکردهای پیشین و نگاهی انتقادی به خود، سعی دارند بدون هزینه و با ساده ترین راه بر موج‌های بی بنیان مزدورانی تجزیه طلب، سوار گشته و به مهمانی تقسیم ایران درآیند غافل از آن‌که صاحب این مهمانی این‌بار خمینی دجال نیست. این جبنش را خلقِ یک‌پارچه و قهرمان ایران برپای خواهد داشت و این بوی خوش کباب نیست که به مشام می‌رسد، رفقا ! این ولایت فقیه‌ست که در آتش بازی ملت ایران با ریشی شعله‌ور می‌رقصد.

۱۳۹۱ شهریور ۷, سه‌شنبه

شعار "مرگ بر شاه" درجلسه اضطراری شورای امنیت ملی رژیم



مکان: بیت رهبری
زمان: شهریور 91

بنابر گزارشی محرمانه ، در پی تهدیدهاو تحریم های همه جانبه‌ی اسراییل و آمریکا و هم چنین وخامت شرایط رژیم اسد در سوریه، جلسه ای  اضطراری با حضور سران قوا و مسئولان کشوری، نظامی و امنیتی در حضور آقای خامنه‌ای برگزار گردید.
در ابتدا آقای مصلحی وزیر اطلاعات گزارشی از شرایط کنونی کشور و تحرکات دشمنان ارائه داد. مصلحی بزرگترین خطر بالقوه را نقش تحریم ها در گرانی و وضعیت معیشتی مردم دانست و اظهار داشت که گرانی ها می تواند به بروز مشکلات امنیتی و افزایش ناآرامی و اعتراضات اجتماعی بیانجامد. او همچنین به تحرکات گروه های مخالف نظام در خارج از کشور اشاره نمود و با گزارشی از موفقیت سربازان گمنام در نفوذ در بین مخالفان و جلوگیری از شکل گیری هر گونه اتحاد منسجم در بین آن ها سخنان خود را پایان داد.
نفر بعدحسین طائب رئیس سازمان اطلاعات سپاه بود که با اشاره به حوادث جاری در سوریه گفت: "همه ما وظیفه داریم از سوریه حمایت کنیم. او سوریه را " خط مبارزه و مقاومت" در برابر اسرائیل به شمار آورد و بر این  نکته ی اساسی تاکید کرد که جمهوری اسلامی ایران باید از این نظام حمایت  کند.
او گفت: " امروز سوریه به نیابت از مجموعه دشمنان رژیم صهیونیستی در خط مبارزه و مقاومت ایستاده و همه ما وظیفه داریم سوریه را حمایت کرده و نگذاریم خط مقاومت شکسته شود".
در پی سخنان این دو نفر، آقای خامنه ای در چند جمله تاکید کرد که همه باید با کنار گذاشتن اختلافات، با ارائه پیشنهاد و راهکارهای عملی به خروج از موقعیت کنونی و حفظ نظام که از اوجب واجبات است همت گمارند.
احمدی نژاد راه حل را در حمله به اسرائیل و حکومت های وابسته ی منطقه دانست که با نا خشنودی آقا مواجه گشته و مجبور به اتمام سخنانش شد.
محسن رضایی و سردار فیروز آبادی بر لزوم آمادگی نظامی و برگزاری مانورهای نظامی در خلیج فارس برای ایجاد رعب در دل دشمنان تاکید کردند.
فرماندهان سپاه و سپاه قدس نیز به نوبه خود ازآماده گی نیروهای شان برای هرگونه عملیات برون مرزی و مقابله با دشمن در نقاط مختلف جهان خبر دادند.
در ادامه آقای خامنه از رفسنجانی که با تبسمی بر لب ساکت نشسته بود خواست که نظر و پیشنهاد خود را بیان کند. رفسنجانی نیز اینگونه سخنان خود را آغاز کرد:
آقایان باید بصیرت داشته باشند و بدانند که اگر مانند این سی و چند سال منافع آمریکا و غرب را به خطر نیاندازیم بحث حمله کلن منتفی ست و فقط در سطح رسانه ها مطرح خواهد شد. ما "مرگ بر آمریکا" ی خود را خواهیم گفت و آنها نیزما را " محور شرارت" خواهند نامید، همین و بس!
وظیفه ی اصلی ما برای حفظ نظام سه محور اساسی دارد:
اول اینکه باید با نفوذ در بین مخالفان، کنترل آنها را در دست گیریم. برای این منظور بنده مهدی را از همان ابتدا به انگلستان فرستادم تا با امکانات موجود رسانه ها و سایت های گوناگونی ایجاد کند تا جریان خبر رسانی را در اختیار داشته باشیم و فائزه هم مسوول رساندن امکانات مادی لازم می باشد که با توجه به محدودیت انتقال پول از طریق سیستم بانکی مجبور است به طور دائم به انگستان سفر کند. گروه های زیادی به عنوان مخالف ایجاد شده و چهره های زیادی را به عنوان مخالفان دو آتشه تربیت و معرفی کرده ایم.
دوم، ایجاد اختلاف و بزرگ کردن اختلافات سیاسی، مذهبی، قومی ، زبانی و غیره است. بحمدالله تا کنون این امر به خوبی در بین اپوزیسیون خارج نشین عملی شده و برای داخل کشور نیز به کارهای بیشتری نیاز هست. باید از تجربیات دوران طلایی امام راحل در مسئله کردستان و ترکمن استفاده کرد. می توان با بزرگنمایی خطر تجزیه طلبان در آذربایجان، خوزستان و سیستان وارد عمل شد و اوضاع را کنترل کرد.
سوم و مهمترین مسئله، اتحاد و دوری از تفرقه ی نیروهای دلسوز نظام است که باید همه ی ما حول یک شعار مشترک مانند اوایل انقلاب و شعار زیبای" مرگ بر شاه" گرد هم جمع شویم وبا وحدت کلمه –به قول امام- از مشکلات موجود به سلامت عبور کنیم.
با پایان سخنان رفسنجانی، آقای خامنه ای با لبخندی رضایت خود را اعلام کردند و جلسه را با  این سخنان پایان دادند:
حقیقتن که آقای رفسنجانی مرد روزهای بحرانی ست و با تدبیر خود همیشه کشتی نظام را در گردبادهای روزگار هدایت کرده اند. همین جا از همه ی شما می خواهم که به دستورات ایشان عمل کنید و ایشان را یاری دهید. برای شعار محوری نیز که ایشان فرمودند فکر میکنم همان شعار زیبای " مرگ بر شاه" البته اگر سه بار تکرار شود بهترین شعار است و از ائمه جماعات نیز می خواهم که این شعار را در پایان نمازها تکرار کنند و حتا دولت می تواند بر سربرگ اسناد و مکاتبات دولتی از این شعار استفاده کند. به هر حا ل همه می دانیم که همه مشکلات ریشه در سلطنت و پادشاهی دارد. ازآن کوروش گرفته که مانع نابودی قوم یهود شد تا  یزدگرد که توسط سپاه اسلام مضمحل شد، از رضا قلدر که پای زنان را به کوچه و خیابان باز کرد تا همین آخری محمدرضا که طلبه ها را به سربازی برد و زمین های مان را مصادره کرد و حق رای به زنان داد و به حاکمان عرب و مسلمان منطقه فخر می فروخت، می توان دید که هر جا ظلمی به اسلام شده از طرف شاه یا یهود بوده پس همه با هم فریاد میزنیم : " مرگ بر شاه؛ مرگ بر شاه ، مرگ بر شاه!"