آیاخانم‌ها و آقایانی که ادعای ایران دوستی دارند به بی بی سی اعتراض خواهند کرد؟!

خانم شیرین عبادی مگر شما همه جا به عنوان یک ایرانیِ دارنده ی جایزه نوبل حاضر نمی شوید؟

آقای رضا پهلوی شما که داعیه‌ی ایران دوستی داشته و دارید!

آقای بنی صدر شما که به گمان خود مانند مصدق ایران دوست هستید!

آقای نوریزاده شما که معرف حضور رسانه ها هستید!

نمی خواهم و نمی توانم تک تک شماها را نام ببرم. با همه‌ی شما هستم؛ چپ، راست؛ بی خدا؛ اصلاح طلب، برانداز! اگر واقعن ایران دوستی‌تان فقط شعار نیست و دل در گرو یک‌پارچه گیِ وطن دارید، در مقابل عمل‌کرد بخش فارسی «بی بی سی» اعتراض کنید. شاید یک بار هم که شده این اتحاد باعث گردد که استعمار پیر بداند که ما هم می‌دانیم. بداند که براحتی قرن‌های گذشته نمی تواند دسایس و نقشه‌های استعماری خود را از طریق دستگاه تبلیغی خود به ماها دیکته کند.

باید نشان دهیم که خط قرمز ما کجاست.

باید بدانند که امثال مصدق هنوز در بین ایرانیان هستند و برای حفظ شرافت ایرانی در هر مکان و زمان حاضر به فریاد زدن هستند.

این آزمایش خوبی‌ست برای راستی ‌آزمایی فعالان سیاسی!

آزمایشی که به درستی وطن دوست، وطن فروش و سیاست بازان بی قید را از هم جدا خواهد ساخت!

مصدق را دوباره نکشید!

گویا بحث مصدق و شاه تمام شدنی نیست. گویی تمام بدبختی‌ها و نامرادی‌های امروز مملکت ریشه در دهه‌ی 30 و آن اتفاق کذایی دارد.

یک طرف آن را کودتا می‌نامد و طرف دیگر رستاخیز و یا قیام ملی!

یکی اقدام شاه در برکناری مصدق را غیر قانونی می‌داند و دیگری منحل کردن مجلس از طرف مصدق را عامل اصلی به حساب می آورد.

دیروز اسناد سازمان اطلاعات آمریکا (CIA) کودتا بودن آن اتفاق و دست داشتن عوامل بیگانه را تایید می کرد و امروز اسناد و گفته های دولت مردان آمریکایی مهر تاییدی است بر خودجوش بودن حرکت مردمی در برکناری مصدق!

یک هفته کاشانی و شعبان بی مخ سرسپرده‌ی دربار می‌شوند و عامل سرکوب مردم و هفته‌ی دیگر حواریون مصدق و مبارزان ضد دیکتاتوری!

مانده ام که ما را چه شده؟! چه به روز خود آورده ایم که حتا از درک یک اتفاق تاریخی- که آن‌چنان دور هم نیست-

این چنین ناتوان‌ایم ؟!

اسناد آن دوران کم و بیش در دسترس همه بوده و هست تا همین چند سال پیش بعضی از شاهدان عینی آن دوران دربین ما بودند. پرسش بزرگ این است چرا هیچ‌گاه به نحو بایسته و به طور روشن در زمان حکومت پهلوی در این باره اطلاع رسانی و روشن سازی نشد؟ اگر حقایق این چنین است که دوست‌داران حکومت پهلوی می‌گویند، بی گمان می بایست کتاب‌ها و اسناد بسیاری در زمان حکومت ایشان در اثبات حقانیت ایشان انتشار می‌یافت.

این که چه کسی درست می گوید و چه کسی راه خطا می پیماید در حوصله‌ی این نوشته‌ی کوتاه نیست. این نوشته تنها اشاره به راه  و روش نا درستی‌ست که عده ای با دامن زدن به این‌گونه بحث‌ها سعی در گل آلوده کردن بیش از پیش فضای -نه چندان روشن- سیاسی کنونی و ماهی‌گیری فرصت طلبانه در آن دارند.

تاریخ مجموعه ای‌ست از حوادث اتفاق افتاده و واقعیتی‌ست عینی! نمی توان قلم به دست گرفت و تاریخ را آن گونه که دل‌خواه خودمان است و یا منافع‌مان ایجاب می کند باز نویسی کرد.

نمی توان با کوبیدن مصدق و امثال او از پهلوی قدیس ساخت. نمی توان ساواک و زندان و شکنجه‌های آن دوران را از تاریخ حذف کرد.  با بزرگ‌نماییِ اشتباه‌های مصدق نمی توان چهره ای دمکرات برای حکومت پهلوی جعل کرد. نبود آزادی‌های سیاسی، نبود مجلس و قوه قضاییه مستقل، جلوگیری از شکل‌گیری احزاب و سندیکاها و در یک کلام دیکتاتوری واقعیت‌هایی ست که می بایست در کنار پیشرفت ها و زحمات حکومت پهلوی، هم زمان به آن توجه کرد.

آری مصدق مانند هر سیاست‌مدار دیگری عاری از اشتباه نبود. یک دنده گی و لجبازی‌های او گاهی با مخالفت نزدیک ترین یارانش مواجه می شد ولی کشیدن خط قرمز به فعالیت‌ها و اهداف او زیر سوال بردن مبارزه‌های سیاسی- اجتماعی تاریخی ماست.

آری مصدق گاهی نماد حرکات پوپولیستی‌ست ولی فراموش نکنیم که پوپولیست زاییده‌ی نبودِ سامانه‌های اجتماعی و قانونی و فشارهای غیر دمکراتیک است. اگر فشارهای بیگانه گان نبود و اگر مهره‌های سرسپرده موجب ناکارآمدیِ مجلس نمی‌شدند شاید هرگز امثال مصدق برای جلب حمایت مردم به حضور حیابانی نیازی نمی داشتند.

مصدق را باید در محدوده‌ی شرایط آن‌زمان و در مقایسه با سیاسیون آن دوران تعریف کرد و این همان تعریف و نگاهی ست که پس از این همه سال همچنان او را به عنوان یک قهرمان ملی در یاد ایرانیان وطن پرست زنده نگاه داشته است.