نظری بر فعالیت سیاسی ایرانیان در فضای مجازی

این نوشته قصد بیانِ عقاید و اهداف سیاسی اشخاص و گروه های ذکر شده را نداشته و صرفاً به عملکرد هواداران این اشخاص و گروه ها در فضای مجازی  می پردازد.

هواداران گروهای سیاسی و شخصیت‌های سیاسی هر کدام به فراخورِ وابستگی و علاقه‌ی خود در فضای مجازی فعالیت می کنند. اکثر این گروه ها خود را نماینده ی اکثریت مردم ایران می دانند و فعالیت‌های خود را برای از بین بردن دیکتاتوری و در راستای حقوق بشر معرفی می کنند. اما در واقع می توان فعالیت آن‌ها را در چند سر فصل خلاصه کرد که نمونه هایی از آن زیر ذکر می‌گردد. شاید یکی از دلایلی که موجب عدم اتحاد بین این گروه‌ها و استمرار حکومت اسلامی گشته است، این واقعیت باشد که مبارزه با رژیم به فعالیت جانبی تبدیل گشته و مبارزه های فرعی و حتا غیر ضروری به اصطکاک مخالفان و هدر رفتن انرژی آنان منجر شده است.

توده ای ها و چپ های کمونیست:

- به طور عمده فعالیت این گروه بر اصرار ایشان بر تئوری ها شکست خورده است. 

-اولویت مبارزه با خانواده پهلوی بر مبارزه با حکومت ملاها.  

- تلاش و تبلیغ برای فدرالیسم و تجزیه ایران و مخفی کردن این اهداف در زیر نقاب حقوق بشر. اصرار بر تطهیر فرقه ی دمکرات، جمهوری مهاباد، قاضی محمد و جای‌گزینی " ملت" به جای " قوم"  در همین راستاست.

- بعد از انتشار هر خبری از هواداران رضا پهلوی، شروع به فعالیت مضاعف نموده و با انتشار خبرها و مطالب گوناگون سعی در سایه انداختن و کاستن از اهمیت آن خبرها دارند.

- زنده نگه داشتن یاد کودتای 28 مرداد.

از نظر ایشان فقط دو شخصیت در تاریخ ایران نقش مهمی داشته اند. قبل از انقلاب شعبان جعفری( بی مخ) و بعد از انقلاب دکتر خزعلی.

- تبلیغ مخفی برای حفظ اصل نظام و تخریب براندازان از دیگر فعالیت های مهم این عده می باشد.

-  استفاده ی ابزاری از دکتر مصدق و  در عین حال مخفی نمودن خیانت حزب توده به دکتر مصدق

هواداران آقای بنی صدر:

- این افراد سعی دارند به هر نحو شده نام آقای بنی صدر در اخبار روز باشد. حتا اگر خبری نبود، دزدی به خانه ایشان خواهد زد و یا سند و عکسی از دوران طلایی ایشان از آرشیو آثار انقلاب اسلامی (چه داخلی و چه در تبیعد) پیدا خواهد شد.

- فعالیت دیگر این گروه مبارزه با استبداد سابق و فرزند او رضا پهلوی ست.

حفظ انقلاب اسلامی و آثار آن حتا در هجرت و تبعید از محورهای اصلی فعالیت این گروه می باشد.

سلطنت طلب ها:

این گروه بعد از کم فعالیتیِ30 ساله، اکنون با ولع و اشتیاق سیری ناپذیر در فضای مجازی فعال شده اند. بیشتر فعالیت این عده حول انعکاس فعالیت‌های آقای رضا پهلوی و خاطراتِ  دوران حکومت محمدرضا پهلوی می‌چرخد.

- مبارزه با هر کس که بر علیه‌ی آقای رضا پهلوی سخنی گوید. حتا اگر این سخن انتقادی سازنده و یا فراموش کردن لقب "شاهزاده" باشد.

- ساخت و انتشار ویدیو، پوستر از کودکی ، جوانی و اعلامیه‌ها و سخنرانی‌های کنونی رضا پهلوی.

- تطهیر ساواک ، دیکتاتوری محمد رضا پهلوی و اشتباه تاریخی و مخرب او در حمایت از روحانیت و کمک به گسترش نقوذ آنها.

هواداران مجاهدین:

- بیشتر تلاش این گروه بر انعکاس اخبار گروه خود است . اخبار اردوگاه اشرف و یا خارج و داخل شدن نام‌شان در لیست‌های تروریستی از مهم‌ترین اخبارایشان است.

با تخلیه‌ی اردوگاه اشرف و خارج شدن نام این گروه از لیست "گروه‌های تروریستی آمریکا" فعالیت این گروه کم شده و باید به فکر چاره باشند.

-نشر ویدیوهای طنز بر ضد "عظما" بخش بزرگی از فعالیت های سیاسی-فرهنگی این گروه است.

-دفاع از زنده و سالم بودن مسعود رجوی و محبوبیت مریم رجوی از فعالیت های حیاتی این گروه ست.

اصلاح طلب ها:

-چهار سال یک بار هم در هنگام انتخابات برای گرم شدن تنور به هیزم جمع کردن مشغول می شوند.

- مبارزه و تخریب گروه‌های برانداز و مخالف رژیم اسلامی.

-سعی در ایجاد قرائت جدید از اسلام و حکومت اسلامی (ماله کشی).

- انعکاس گسترده‌ی فعالیت‌های سیاسی و غیر سیاسی اصلاح طلبان حکومتی. عطسه کردن محمد خاتمی می‌تواند یک خبر مهم برای هواداران این گروه باشد ولی رای دادن ایشان در بحبوحه‌ی تحریم انتخابات را منعکس نمی کنند.

-مبارزه با احمدی نژاد و فراموش کردن ریشه اصلی مشکلات کنونی ایران.

بایکوت کردن خبری گروه های برانداز و مخالفان حکومت اسلامی.

نقویون:

این گروه فقط منتظرند هر کدام از گروه ها ی دیگر به  خطوط قرمزی مانند دمکراسی، یک پارچه ماندن ایران و حقوق بشر تجاوز کنند تا با احادیث واقعی و جعلی و ذالنقار و دالنعوظ آنان را به راه راست هدایت کنند.

حضورگسترده ی هواداران مجاهدین خلق، واقعی یا مجازی؟

یکی از نشانه های مشترک در حکومت های توتالیتر، ساخت هویت حقیقی برای دشمنی فرضی ست.آنچه که مشخص است، اینست که حاکمان نظام های خودکامه، خود بهتر از هر کس دیگری به نبود پشتوانه ی مردمی خویش آگاهند و بر همین اساس استراتژی تنش و حاکمیت بحران را در جامعه دنبال می کنند. یکی از مزیت های این استراتژی جلوگیری از تمرکز قوای مخالف و تک صدا شدن اپوزیسیون می باشد.

آنان بخوبی در یافته اند که یک اپوزیسیون واحد و دارای اهداف مشترک می تواند به راحتی در تهییج مردم موثر عمل کند و در برهم زدن معادلات و مبادلات سیاسی پشت پرده با کشورهای قدرتمند نقش مهمی ایفا نماید.

یکی ازراه های کلاسیکِ مقابله با این اتحاد مقدس، ایجاد و شکل دادن به یک دشمن مشترک است بدین طریق اتحادی ناگزیر بین توده ی مردم و حکومت شکل می گیرد که ضامن تطویل عمر رژیم خواهد بود.

استقبال از جنگ با همسایگان، ایجاد تنش در روابط خارجی و تعریف سایه ی ترور،تجزیه و وحشت عمومی از نا امنی های احتمالی از روش هایست که می توان با بهره گیری از آنهاحمایت افکار عمومی را اکتساب نمود.

رژیم آخوندیست ولایت فقیه هم از اتخاذ استراتژی شرح داده شده، نه تنها خود داری نکرده بلکه در مقاطع ای از همه ی تاکتیک های مربوط به آن بطور همزمان سود جسته است.

بعد از حوادث انتخابات 88 و گسست عظیم ساختاری در هواداران سنتی رژیم و نشانه های نزدیک شدن دید گاهها و یکی شدن اهداف کلان و اولیه ی گروه های مخالف، رژیم صدای ناقوس مرگ خود را روشن تر از قبل شنید و به ناچار در پی اتخاذ تاکتیک هایی در راستای استراتژیِ ایجاد دشمن فرضی برآمد.

رخدادهای اخیر در کشورهای منطقه و حضور پررنگ نظامی غرب که می توان آنرا به نوعی محاصره ی ایران نشبیه نمود، انتخاب گزینه ی جنگ افروزی، گزینه ای پرمخاطره برای رژیم محسوب میشود که هزینه های آن به هیچ وجه قابل پیش بینی نیست. مسیر های دیگر موجود برای رژیم علم کردن گروه های تروریست، تجزیه طلب وبزرگنمایی فعالیت های این گروه می باشد. فعالیت ناگهانی گروه های تروریست در شرق کشور و تبلیغ برای تغییر مطالبات قانونی هموطنان آذری به اهداف تجزیه طلبانه، نمونه هایی از این اقدامات طراحی شده رژیم هستند.

در چند ماه اخیر از سوی چهره های مطرح طیف های گوناگون سیاسی شاهد حرکت هایی بوده ایم که نشان از فراخوان عمومی به اتحادی ملی ست.رفته رفته شاهد آنیم که دانش و تجربه سیاسی مان به حدی از بلوغ رسیده که دریافته ایم تنها راه نجات ایران همبستگی تمام ایران دوستان است. به موازات این نشانه های مبارک شاهد اوج فعالیت گروه هایی از مخالفان رژیم هستیم که به دلیل عملکرد و اشتباهات بارز سیاسی رهبران خود پایگاه مردمی شان دچار خدشه شده و در چشم مردم ایران، جایگاهی همانند که گروه تروریست شرق کشور و تجزیه طلب غرب را دارا می باشند.

پرسشی که مطرح می شود اینست که حضور وسیع و پررنگ چند ماه اخیرهواداران سازمان مجاهدین خلق در رسانه های مجازی فارسی را می بایست حضوری واقعی پنداشت و یا حضور دشمنی مجازی که رژیم گورزاد ولایت فقیه با پرو بال دادن و توسل به آن و در سایه نگرانی مشترک از این توهم، قصد یارگیری از اردوگاه ملت را دارد.