گاهی آن را به فردی می دهند که تا کنون قدمی در راه صلح بر نداشته ولی به صورت پیشا پیش به او این جایزه را می دهند تا شاید در رو در بایستی افتاده و گامی در جهت جنگ طلبی بر ندارد. مانند اوباما که دریافت جایزه صلح در ابتدای ریاست جمهوری اش باعث شد که راه جورج بوش را ادامه ندهد! گاهی نیز این جایزه را صرفن به دلیل ملاحظات و بده بستان های سیاسی اهدا می کنند. بعضی از برندگان این جایزه شاید قدمکی در زمینه حقوق بشر برداشته باشند اما فعالیت محدود آن ها حتا از دید خانواده ی درجه یک و نزدیکان شان نیز چنان پوشیده مانده بوده است که دریافت جایزه ای به این مهمی موجب شگفتی آنان گردیده است!
با توجه به این موارد و با نگاهی به اسامی برندگان جایزه صلح نوبل، جای خالی آقای خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی بیشتر به چشم می خورد. ایشان با ابداع و به کار بردن واژه ی « نرمش قهرمانانه» گامی مهم و موثر در تنش زدایی در منطقه برداشتند. اگر امروز لبخند های دیپلماتیک مقامات جمهوری اسلامی و تمایل آنان به گفتگو و صلح را شاهدیم به دلیل همین رهنمود و چراغ سبز از سوی رهبرشان می باشد.
هنگامی که در لیست برندگان این جایزه اسامی افرادی مانند، اسحاق رابین، هنری کسینجر، انور سادات، یاسر عرفات، شیمون پرز، جیمی کارتر، البرادعی و ال گور را می بینیم می بایست تلاش خود برای معرفی خامنه ای و نمایاندن استحقاق او برای دریافت جایزه صلح نوبل به گوش جهانیان را دو چندان کنیم.
