جمعی از کسبه و بازاریان سامرا به نزد امام آمده و از بالارفتن نرخ برابری قیمت سکه طلا در برابر شتر شکایت کردند.
امام در حالی که عمامه ی مبارک را جابجا کرده و پس کله شان را می خاراند، فرمودند: حالا اینکه شما می گویید خوب است یا بد است؟!
کاسبان گقتند بستگی دارد شما مالک کدام یک باشید اگر صاحب سکه باشید خوب است واگر داری شتر باشید بد است. بدلیل اینکه طلا در بازار کم شده است و بهایش افزایش یافته است.
امام با کنجکاوی اهل بیتی اشان پرسیدند :چرا طلا کم شده است؟
یک از کسبه که مسن تر از بقیه بود گفت: ای امام دانا از آنجا که کسی تن به کار نمی دهد، مردان تمام وقت خود را به خوردن آب انگور و مصاحبت شما می گذرانند و زنها به تمکین از مردان خود مشغولند و کسی به فکر تولید و افزایش سرمایه نیست.
امام با آشفته گی برخاست و بدون آنکه سخنی گوید از آن جمع خارج شدند. لختی بگذشت که امام در حالی که لباس رزم بر تن و ذوالنقار از نیام برکشیده بودند در میان آن جمع حضور یافتند. در حالی که ذوالنقار را در هوا می چرخاندند فریاد کشیدند که: ای اصحاب برخیزید و اسلحه برگیرید که هنگام جهاد مقدس رسیده است مگر نمی بینید که در همسایگی ما حاکمان کافر بر مردم ظلم میکنند . مگر نمیدانید این وضعیتی که مارا گرفتار کرده به دلیل نحوست همین کفار است. مگر دستور خدا را نمی دانید. بشتابید و به سوی آنها هجوم برید و از آنها بخواهید که یا جزیه دهند و یا اسلام آورند و به ما حق امام دهند.
آنگاه که لشکریان حضرت آماده ی حرکت شدند امام به فرمانده لشکر به نجوا دستور دادند که مواظب باش که غیر از طلا، بابت حزیه یا حق امام نستانی، بدان آگاه باش که امروز جهاد مان طلایی ست و در این جنگ نعمت ها نهفته است.
