روز سه شنبه 22 فوریه، در پایگاه نظامی نیروهای ناتو در شهر بگرام افغانستان تعدادی کتاب دینی که در بین آنها چند جلد قرآن هم بوده است، منهدم شد.
این خبر کوتاه موجب بروز موجی از ناآرامی و درگیری در افغانستان شد که تا کنون هفت کشته برجای گذاشته است.
علی‌رغم عذرخواهیِ رسمی فرمانده‌ی نیروهای ناتو در افغانستان، وزیر دفاع آمریکا و سخنگوی کاخ سفید، اوضاع همچنان ناآرام است و مسلمانان خشمگین در پاره‌ای از نقاط با پلیس افغانستان درگیر شده اند.
نکته‌ی عجیب این ماجرا آنست که " وجود این کتاب‌های مذهبی در این پایگاه نظامی، به این خاطر بود که در اختیار زندانیان و بازداشت‌شدگان محبوس در آنجا قرار گیرد، اما به گفته‌ی برخی از مقامات نظامی، شورشیان طالبان از این کتاب‌ها برای ارسال پیام‌ها و کد‌های مخفیانه به یک‌دیگر استفاده می‌کردند."
چگونه است که استفاده‌ی ابزاری از قرآن و دیگر کتاب‌های دینی، برای ارسال پیام بی‌حرمتی به ارزش‌ها نیست ولی از بین بردنِ همان کتاب‌ها- که دیگر به وسیله‌ی مبارزه تبدیل شده بودند- بی حرمتی‌ست؟
مگر نه این‌ست که پیش از هرکس دیگری، برمتولی امامزاده است که حرمت امامزاده را نگاه دارد؟ پس چرا نیروهای طالبان با سوءاستفاده از اعتماد زندان‌بانان خود از قرآن‌هایی که برای عبادت در دسترس‌شان بود استفاده‌ی ابزاری نموده و آنرا به سلاحی برای ادامه‌ی مبارزات خود تبدیل کردند. مگر نمی‌دانستند که در صورت کشف شدن این ترفند ممکن است این کتاب ها را نابود کنند؟!
اکنون به جای سکوت و قبول این اشتباه، رهبر طالبان و حامد کرزای پیام‌های انزجار خود از این حادثه را به گوش افغانیان رسانده‌اند و همین باعث تهییج بیشتر و شدیدتر شدن آتش خشم مردم عادی گشته، تا جایی که دامنه‌ی اعتراضات به بیشتر شهرهای افغانستان گسترش یافته است.
منبع: دویچه وله فارسی
